Со ракометарите ни почна, со ракометарите и ни завршува уште една година. Таква е традицијата и ни се допаѓа, посебно на оние трајно или макар и само декемвриско-јануарски посветени на оние нашите 20 х 40.
Бурната 2019 година ракометно ќе ја паметиме по многу нешта. Имавме и подеми и падови и големи победи и грди порази и еден куп промени и клупски и репрезентативни.
Кога годината ситно брои, обично, се бројат и најбитните моменти што вака или така оставиле свој белег на годината. Хронолошки по ред во 2019 тоа отприлика одеше вака:
– Во јануари имавме неочекуван леден бран од Минхен. Елиминацијата во првиот круг на Мундијалот, за Македонија беше тежок чекор назад, а за Раул „ел команданте“ неславен крај на македонската селекторска сага.
– Во февруари се вративме „на корените“. По три, што успешни што „утнати“, обиди со двајца Хрвати и еден Шпанец, на клупата на најуспешната македонска репрезентација повторно седна домашен селектор, овој пат и со додаток „професионален“ и со полно работно време. Откако претходно чесно се „испековме“ додека селекторите ни селекторуваа од Франција, РФМ реши со Данило Брестовац да сврти нова страница.
–Во март беше релативно мирно и на исток и на запад, во подготовка на пролетната офанзива.
-Ама затоа април беше прилично бурен. Прво беше „топлиот“ гејзеј од Рејкјавик кога Брестовац во своето селекторско деби го победи Исланд, а Македонија со тие историски 33-34 се врати на победничкиот курс за ЕП 2020.
Потоа дојде ладниот бран од Вардар и шок-изјавата од рускиот газда дека го напушта македонскиот бренд, ама на крај сепак остана.
Металург пак, го извлече подебелиот крај во селекторската професионализација, па остана и без тренер и без вицешампионска титула, а после тоа и без СЕХА и без ЛШ. Од сето тоа најдобро профитираше битолски Еурофарм Пелистер, битолчани му го зедоа столчето на Металург на претседателската маса, а потоа и второто место во Супер лигата.
-Во мај бевме тажни и носталгични по старите добри времиња за женскиот ракомет. Оние од подалечно и овие од поблиско минато. Прв пат по пет години, не крстосувавме по Будимпешта и по „Ласло Пап Арена“, женскиот Ф4 во Лигата на шампионите го гледавме оддалеку и жалевме што ЖРК Вардар го снема од европската мапа, а беше толку блиску до тронот. Не еднаш и два пати, туку пет пати по ред!
– Во јуни пак, беше ептен жешко. Машкиот Вардар наместо да се растури во кризата, направи дар-мар во Келн, ги „растури“ фаворитите и по втор пат ја освои ЛШ, што беше ново ракометно светско чудо!
Фино топло беше и репрезентативно откако ракометарите во Струмица и вратија на Грција за есенскиот пораз во Кожани и дефинитивно го „чекираа“ билетот за Виена и настапот на ЕП 2020. Ем подмладени, ем непоразени, ем континуитетот запазен. Подобро здравје!
Ракометарките исто така го запазија континуитетот. Ама, тие со предзнак „БЕЗ“ настап на големите натпреварувања. Двата бараж порази од Словенија значеа „чао“ Токио, со се помалку надеж и се повеќе сомнеж дека оваа репрезентација може да го направи долгоочекуваниот голем чекор.
-Во јули дојдоа одморите и трансферите. Одново се „одлеа“ пола Вардар по белиот свет. Приливот беше прилично скромен за актуелен европски шампион со две круни и со пишман-спонзор.
-Во август во Скопје ја скениравме иднината, светската и нашата на шампионатот У19. По неколку стани-падни настапи, Македонија стигна до осминафинале, но неколку кадети токму на овој шампионат се „испилија“ во сениори.
Кил „го уби“ Вардар на Супер Глоуб и му го пиша првиот минус на третиот Шпанец на „црвено-црната“ клупа.
Металурзи пак, уште во август најавија „жешка“ 2020, се расоблече и Дамир Стојановиќ уште неседнат како што треба на клупата. Ама „мистер декември“ потоа не издржа ни до октомври.
-Во септември почна новата сезона, а веднаш падна и првата тренерска смена во новата голема тројка на македонската ракометна сцена. Металург прв почна, откако Пролет му ја расипа есента на српскиот стратег во Автокоманда. И нешто, подоцна прв си го реши тренерскиот проблем со Зоран Кастратовиќ на клупата. Бурна есен за мирна пролет. Календарот што пропадна, пропадна…
Септемвриски шампионски, Вардар стартуваше со 3-0 во новата сезона во европската елита. Пак го „лупна“ Монпелје за старт и ги подгреа надежите дека се ќе биде исто како лани… Еурофарм Работник пак ја врати ЛШ во Битола по една и пол деценија, ама на битолскиот тим три пати во првите три меча му се отвораа „црни дупки“ во финишот и остануваше за гол покус од противниците.
-И во октомври продолжи дебитантскиот малер на битолчани. Ама со „зебрите“ стигна малерот и во Скопје. Филип Јиха со Кил повторно „го уби“ Вардар. За разлика од Супер Глоуб, овој пат во Скопје многу поболно и помачно. Вториот пораз од Кил за неполни три месеци „го отпиша“ и Писонеро од прв тренер на шампионот.
Во десетиот месец од годината беше и првата ЕХФ недела во која прв пат во последнава деценија видовме како изгледа македонската репрезентација со Кире Лазаров на клупата. Капитенот одмараше, Брестовац пробуваше, младината се докажуваше. Храбро, ризично или неминовно, битно на крај да се покаже исправно.
-Во ноември Вардар се уште понираше, Писонеро сега асистираше, ама ни спортскиот директор во тренерска улога не успеа да го врати шампионот на стариот колосек. Крцкаво на клупата стана и кај вториот наш претставник во ЛШ, па на крај, по пет минимални и еден катастрофален пораз Еурофарм Работник и Стевче Алушовски спогодбено се разделија. А, некаде во исто време се споија Еурофарм и Пелистер, овој пат официјално парафирано.
-Во декември веќе се свртеа работите. Алушовски не беше доволно добар за дебитантот, но испадна добар за шампионот. Па Вардар после битолски конзул, сосема извесно ќе добие и битолски тренер. Се менуваат времињата комитски.
Инаку, во декември, традиционално во Македонија почнува репрезентативната треска и подготовките за јануарскиот похот, овој пат на Виена. Репрезентативците пред ЕП овој пат нема многу да ги видиме оти таква е новата шема, ама пред Виена барем дувнаа топли ветришта од Карпатите. Младината загриза како што сакаше Брестовац, а надежта порасна…па барем до Карпатите! Во првата фаза од подготовките на изборните контролни, Македонија има три победи од четири натпревари и победнички пехар на „Трофеј Карпати“ во Романија, а селекторот проширен ростер и скратен список. За убав финиш на бурната 2019 и надежна најава на новата 2020.
Нека биде среќна и успешна оваа „дупла“ 20-ка на нашите 20 x 40!
]]>
Од Стара Пазова до Словењ Градец ќе се токми составот на македонската репрезентација за ЕП.
1.Ќе се исплати ли ризикот на селекторот?
„Подготвен сум да ризикувам и да уфрлам млади играчи на Европското првенство…“, најави селекторот Данило Брестовац на стартот од подготовките на машката ракометна репрезентација на Македонија пред настапот на Европското првенство во јануари. Ризикот на селекторот носи нов пристап во подготовките, поширок состав, одмор пред ЕП за оние што се искусни и сигурни и шанса за другите да изборат доверба за преостанатите 5-6 места.
Од Стара Пазова преку Букурешт до Словењ Градец ќе се токми составот на македонската репрезентација за шестиот настап на европските шампионати, петти во серија од 2012 наваму. Два меча со Кувајт во Стара Пазова, два со Алжир и со Романија или Холандија во Букурешт ќе бидат „изборни“ за играчите од поширокиот состав. Контролата со Словенија во Словењ Градец два дена по Нова Година ќе биде финална пред континенталниот шампионат во Виена.
Ќе се исплати ли ризикот на селекторот пред неговото прво ЕП како прв човек на македонската клупа? Ќе одговорат ли играчите на шансата и предизвикот? Дали од вниманието на „поширокиот“ ќе трпи подготовката на „потесниот“ состав што ќе игра на ЕП? Доволна ли е само една седмица заеднички подготовки пред ЕП за да се склопат коцките, да се врзе играта, па ако сакате и хемијата во тимот што ќе игра во Виена?… Прашања има колку сакате! Оти, ние стандардно, секогаш помалку тешко „ги вариме“ промените.
Сепак, во случајов, многу поважни се одговорите. А, и нив ќе ги добиеме за брзо, по празниците.
2.Бундес-клупата ни го ремети сонот
Но, сите оние прашања од погоре се од оној површински „техничко-тактички“ дел за кој ризикот го носи селекторот со стручниот штаб. Делумно причински-последнично поврзано и со она што е малку под површината како реална состојба зад идеалната слика и големите очекувања.
Што може да очекуваме од репрезентација во која капитенот со 39 е играч на месецот во Франција, а ударната сила од новата генерација со 22-23, „грее“ клупа во Германија? Во перспектива не многу, освен ако не се смени нешто магично во оние 7-8 дена пред Виена.
Парадоксот е што Македонија никогаш досега немала толку многу репрезентативци во најсилната лига во светот, а од друга страна, токму Бундес лигата, најмногу ни го ремети сонот пред ЕП. Секоја чест за напредокот на Мартин Томовски и на Жарко Пешевски, ама бундес-клупата на Филип Кузмановски и на Филип Талески, може и тоа како да биде проблем за ударната бековска двојка да се врати во шутерски ритам и подготвеност да преземе одговорност на ЕП.
Во октомвриската недела на ЕХФ, Кире Лазаров за проба, поседе на клупа и туркавме некако со Грузија. Ама едно се пријателски со Грузија во Скопје, а комплетно нешто друго ќе бидат дуелите со Украина, со Чешка и со Австрија што не очекуваат во првиот круг на ЕП во Виена за продолжен престој на „синиот Дунав“.
Различен е и теренот и влогот.
3.Тивко испраќање, весело враќање
Дека селекторот Брестовац ќе има многу работа, а богами и главоболки во овие петнаесетина дена, тоа е сигурно. Но, тактички, барем тргна од глава дел од оној дополнителен притисок што репрезентацијата традиционално го трпи пред секој голем настап.
Македонските ракометари овој пат, во поголем дел од подготовките пред ЕП, ќе биде далеку од очите, па и од притисокот на домашната јавност која, да бидеме искрени, понекогаш знае да биде и помалку напорна во онаа пред-јануарска еуфорија. И колку и да жалиме дека ете, нема ни еднаш да ја гледаме нашата репрезентација во живо пред ЕП, тоа сепак, можеби е и најдобар избор за да можат репрезентативците да бидат целосно посветени и фокусирани на подготовките.
Ако се сеќавате, една слична „изолација“, чинам беше на Копаоник, во една слична транзициска ситуација пред првиот голем настап на СП 2009 во Хрватска, тогаш се покажа како полн погодок на македонскиот стручен штаб. Искрено, посакувам да биде таква и оваа „словенечка“ изолација пред ЕП на репрезентацијата.
Тивко испраќање, весело враќање. Подобро отколку обратно.
Виена колинг – Скопје чека!
„Сонувај. Победи. Запамети.“
]]>
Нексе го прегази Вардар, а Веспрем „падна“ два пати кај дебитантите, во Шабац и во Битола. Едниот е европски шампион другиот вицешампион, ама ова е СЕХА.
1.Битно или небитно?
Шампионската 2019 година, Вардар натпреварувачки ја заврши со еден од најубедливите порази во последните 5-6 години од „новата ера“ на македонскиот бренд. Во 10-от натпревар од годинашната СЕХА лига, вардарци беа поразени од Нексе со 16 гола разлика. Во Нашице сигурно ќе го паметат денот кога го победиле европскиот шампион со 42-26. Небитно што Вардар е само на хартија во записникот, а на теренот во Нашице, всушност, беше Вардар јуниор плус Димитриоски од првиот тим.
Небитен беше и резултатот за поредокот на табелата. Вардар секако е сигурен на врвот на табелата во А групата, па можеа да си дозволат шампионите да се сончаат, а децата да доигруваат.
Но, битен е впечатокот и односот. Како прво, битно и поразително е што европскиот шампион во позадина нема база и тим што би бил конкурентен ни на ова регионално ниво.
Како второ, битен е и рејтингот на регионалната СЕХА лига, која, нели претендира(ше) да биде во Топ 3 во Европа, рамо до рамо со француската и со германска. А, сега излегува дека СЕХА е лига за проигруивање на вторите состави, за тактизирање и дозирање… Битни се тие два-три дена во финишот на Ф4, а дотаму битно е само да се обезбеди местото и да помине редот. Впрочем, не е само Вардар. Слични комбинации со резервни тимови и неочекувани резултати, сезонава често сервираат и Мешков Брест и Веспрем.
Долго траеја преговорите и на големо беше најавено враќањето на унгарскиот тим во СЕХА лигата како магнет за публика и гаранција за повисок рејтинг и квалитет. Но, актуелниот европски вицешампион од толку „сериозно“ што влезе во СЕХА, дозволи два пати „историски“ да биде поразен од дебитантите. Прво од Еурофарм Работник во Битола, а во завршниот меч за годинава, и во Шабац од Металопластика. Тешко може да се поверува дека европскиот вицешампион со целиот ростер на играчи што го има, може да биде надигран и изненаден од дебитантите во СЕХА, ако му е битен настапот. И кој е ефектот за регионалното натпреварување, ако сето тоа е небитно за најбитните „играчи“ во лигата?
2.Враќање на „сехашите“
За некого битно, за некого небитно, во уште еден од оние двоцифрени резултати во СЕХА лигата, Еурофарм Работник ја заврши годината на +12 во Москва. За битолскиот тим ова е најубедлива победа сезонава, прва гостинска во дебитнатската сезона во СЕХА, втора двоцифрена по онаа против Металопластика дома. Четвртата победа на „фармацевтите“ им го обезбедува четвртото место во групата за реалтивно успешен крај на годината во која имаа и подеми и падови и„црни дупки“ и историски победи, но и серија порази за еден гол и тренерска смена пред крај.
Настапот во СЕХА лигата и понатаму останува таргет за претендентите на првите две позиции во македонскиот плеј-оф. Но, по се она што го видовме годинава во регионалната лига, од оваа сезона поделена во две групи, со се повеќе „небитни“ резултати и со се помалку „битна“ бројка на трибините, одново и одново се отвора прашањето – дали за ваква СЕХА вреди да се стави во втор план домашното првенство? Или што поскоро треба да се реализира се погласната заложба за промена на системот на натпреварување и враќање на „сехашите“ во Супер лига, од почеток до крај, а не само во плеј-офот. Суперлигашкото првенство така ќе добие на квалитет, а СЕХА нема да загуби ништо повеќе од ова сега.
3.Кога Б е пред А
Освен чудните завршни дуели во СЕХА лигата, изминатава седмица донесе помалку нелогични и чудни резултати и на македонската репрезентативна младина.
Втора година по ред во организација на РФМ во Автокоманда се одржува реномиран меѓународен турнир за млади категории на репрезентативно ниво. Убава идеја, убава реализација со тенденција да прерасне во традиција на крајот од годината.
И се ќе беше убаво ако не испаднеше дека кадетската „Б“ репрезентација на Македонија е посилна од „А“ составот во оваа генерација. Во конкуренција на своите врсници од Србија, БиХ и од Бугарија, „Б“ селекцијата на Македонија заврши на второ, а „А“ селекцијата на четвртото место! Во меѓусебниот дуел Македонија „А“ и Македонија „Б“ одиграа нерешено 22-22, но оние од вториот состав беа подобрите речиси во текот на целиот меч.
Добро е ако имаме две силни постави во новата генерација, но, лошо е ако тие уште од старт се намерно или случајно погрешно селектирани. Колку и да била ова турнирска „рандом“ поделба сепак, е национална репрезентација.
Битно или не битно, сепак, сè уште А е А, а Б е Б!
Или треба да биде… За да не биде после како онаа позната анегдота од соблекувалната. Одамна е, ама уште се памети и „за памет“ се раскажува и ден денеска како еден наш краткотраен поранешен репрезентативец по не многу блескавото деби во националниот дрес влегол во соблекувалната и воодушевено прашал:
„Јел сам добро шутнуо, ону што сам промашио…?“
Така ми ја раскажаа, така ви ја пренесувам…
]]>
Кумамото е друг свет за нас, ама Виена е блиску…
1.Јапонскиот Мундијал оддалеку
Големите ракометни збиднувања за женската ракометна репрезентација на Македонија од 2012 наваму се далечни и недостижни, веќе и заборавивме како изгледа декемвриската ракометна треска на европските и на светските првенства за дамите. И така некако од дистанца полу-заинтересирано и овој декември фаќаме тука-таму по некој интересен дуел и по некоја вест од женскиот Мундијал во Јапонија.
Во Јамага, не им се погоди климата на Французинките, па актуелните светски шампионки како најголемо изненадување со негативен предзнак на ова СП, од тронот паднаа во борба за 13.место со Унгарија. Уште една земја која е и тоа како битен фактор во женскиот ракомет, ама не и зимава во Јапонија.
На тенок лед во Кумамото пак, остана нам добро познатата репрезентација на Словенија. На јапонскиот Мундијал, четата на Урош Брегар на стартот ја изненади Холандија, а потоа се заледи на -16 со Норвешка, на -9 со Ангола, на -13 со Бразил…И на крај завршува во борба за 19.место со Конго!
За потсетување, токму Словенија за Македонија беше непремостлива пречка во баражот за ова СП и не „здрви“ со 11 разлика на вториот бараж меч во Целје. Нормално, едно е бараж, нешто друго е Светско првенство, но оваа паралела е само уште еден показател за шансите и можностите. Можеби и за тоа колу женската ракометна репрезентација на Македонија потфрли во тој бараж, колку каскаме и се вртиме во круг, барајќи време, трпение, погоден момент…
Времето и трпението за оваа постава веќе почна да истекува, ако се суди по она предупредување на последната седница на УО на РФМ. Нешто мора да се менува, оти, нели поддршката и трпението беа за да се склопат коцките и да се направи колку-толку респектабилен состав за ЕП 2022, а не изгубен домаќин на шампионатот што ќе го „делат“ Скопје, Подгорица и Љубљана.
Време има уште малку, трпение се помалку.
2.Колку „пролази“ има во Виена?
Во последниве седум години сме „исклучени“ во декември бидејќи редовно не нема на големите натпреварувања во женска конкуренција, ама ако е за некоја утеха, барем се загреваме добро за јануари бидејќи таму од 2012 наваму редовно не има на машки првенства.
Кумамото е далеку и одамна прежалено, ама Виена се уште е блиску. Па така како што е редот, некаде во ова време, „со едно око“ фаќаме по некој резултат од Јапонија, ама со две широко отворени ги проучуваме сите „пролази“ и излази на виенското метро, го мериме подолгиот и покусиот список, ѕиркаме до каде се противниците, кој е топ, кој е под…Глобално и локално.
Ракометарите се во континуитет и за разлика од женскиот дел, тука и поддршката и трпението се на многу поцврста основа. И за списокот и за изборот на стручниот штаб, завршните подготовки пред ЕП овој пат да бидат далеку од скопската пост–празнична, пред-првенствена врвулица. Со многу повеќе контролни за разлика од порано, со шанса да се наметнат помладите на рутата од Романија до Словенија, и да одморат постарите, дозирано пред ЕП.
И како и за се друго овде и за ваквото „свртување“ од традиционалните подготовки, мислењата се поделени. За едни е добро што ќе се прошири ростерот и ќе се размрдаат малку повеќе репрезентативците што имаат поголема минутажа на клупа отоколку на терен. За други пак поголем е сомнежот како ќе се врзатна ЕП „старото“ и „новото“ крило во репрезентацијата, ако се само една недела заедно на подготовки. Изборот е на селекторот, негова е и математиката. На крај на јануари – и одговорноста.
Данило Брестовац на поширокиот список во националниот тим повика се што може да му биде од полза во новиот систем на транзиција. Целта е да се фати некако втор круг во Виена и што побезболно да се преброди транзицијата. Лани во Минхен не стигнавме ни до таму. И ако сега се фати тој негативен континуитет ќе биде и тоа како опасно за оној другиот позитивниот континуитет во настапите на македонската репрезентација на големите натпреварувања. Па, догодина да ни биде и јануари како декември. Далеку било!
3.Два од три бараат тренери
Пред почетокот на репрезентативните подготовки и глобалната возбуда во јануари, локално, клубовите привршуваат со обврските за оваа календарска година. Оваа полусезона покрај другото ќе остане запаметена и по тренерските смени во трите водечки клуба на македонската ракометна сцена. Шампионот Вардар и вицешампионот Еурофарм Работник „туркаат“ со времени решенија на клупата и интензивно бараат некое трајно за понатаму. Вардар не се прослави многу со директорот на клупата и Кокшаров на прес-конференција веќе најави дека по завршувањето на полусезоната ќе се решава и прашањето за тренерската позиција.
И во Битола исто така стои отворено прашањето кој ќе биде на клупата напролет кога ќе треба да се брани вицешампионската титула. Неофицијалните и оние полу-официјалните информации велат дека засега кај „фамацевтите“ најдобро котира хрватската опција во две варијанти. Но, не е исклучена ни некоја трета. Таму каде што има успех и пари има и интерес. Нормално!
Од „големата тројка“, сега најмирен на клупата е Металург. Во Автокоманда ги пребродија есенските турбуленции, го имаат Зоран Кастратовиќ на клупата, немаат европски и регионални настапи и имаат доволно време добро да се стегнат за плеј-офот. Една цел жртвувана, другата зачувана.
Ќе биде интересно…
]]>
Да се гледа Вардар во ваква ситуација, Гедбан да се кара со вардаровите навивачи… а, македонските таленти да чекаат зад него на ред!
1.Година за радост, година за жалост
Вардар го одигра последниот натпревар во Лигата на шампионите во шампионската 2019 година. Далеку од шампионски… Можеби судбината и тука ги замеша прстите, па се случи Вардар во иста година со Веспрем да ја прослави најголемата победа за втора радост во Келн и најголемиот пораз, помножен со два, за голема жалост во Скопје.
Таму некаде на почетокот на годината со сите кризи и проблеми, малку кој веруваше дека Вардар во јуни пак ќе стане европски шампион. Но, после таа сензација и еуфорија, никој, ама баш никој, не можеше да претпостави дека само неколку месеци подоцна шампионот ќе заврши како празна мрежа во лошо одиграни „седум на шест“ на која противниците ќе „билдаат“ разлика.
„Ова е нашата реалноста сега…“ ќе рече спортскиот директор ем тренер на Вардар, Едуард Кокшаров, откако „црвено-црните“ немоќно го испратија Веспрем со уште една деветка во минус и 38 гола во мрежата.
„Греота е да се гледа Вардар во ваква ситуација…“, ќе погоди право во нервот Дејан Манасков, изразувајќи верба дека Вардар пак ќе победува кога ќе се комплетира. Искрено сочувствително дури и кога е на другата страна на теренот, како секој што бил дел од Вардар и како секој наш спортист што знае добро што значи Вардар за македонскиот спорт.
Европскиот шампион ја завршува оваа полусезона на шестото место во групата со три порази во серија од вкупните пет, од нив еден со 11-ка од Кил, еден со 10-ка од Келце, два со 9-ки од Веспрем…
Во некои убави времиња, Скопје беше „вулканот“ во кој гореа противниците. Сега веќе е некоја друга ситуација.
Што е за право, атмосферата во „Јане“ сè уште е онаа препознатливата, ама Вардар веќе е непрепознатлив во својата анемија. Од оваа перспектива, катастрофата од Кил во четвртото коло, изгледа дека не била само лоша епизода ставена најмногу „на душа“ на тренерот Давид Писонеро, туку многу подлабок проблем и најава за цела една лоша серија.
Веќе е сто пати апсолвирано дека тренерската интервенција на клупата не го врати препознатливиот лик на европскиот шампион. Од натпревар во натпревар, како што се заредија поразите со 30+ гола во мрежата, така почна да се топи и вербата во нескршливиот тимски дух на „црвено-црните“. Впрочем, не залудно велат, духот е силен, ама не може да ги плати долговите, нема жиро сметка…
Проклетство на шампионите, последици од кризите, големи очекувања и неисполнети ветувања, проблеми со повреди или лоши проценки во трансферите… Што и да е, греота е да биде ваков Вардар.
2.„Гревот“ на Гедбан
Греота е и Алжирецот Калифа Гедбан по многу „профучени“ топки во мрежата и со само една одбрана, да излезе и да расчистува сметки со навивачите. Не доликува.
Можеби публиката го загуби трпението со алжирскиот голман со статус на прв чувар на мрежата на Вардар, но, не и со таква „статистика“ на голот, па го побара младиот Кизиќ.
Можеби и Гедбан ги загуби нервите со одбраната и со повиците од гледачите. А, можеби и толку му се можностите. Но, тоа никако не ја оправдува неговата постапка и пресметка со трибините, кои патем знаеле да го дигнат и до небо и само 2-3 да фати. Греота е тоа да се заборави и на прва да се кренат тупаници…
Греота е и македонските таленти во „црвено-црниот“ дрес да чекаат колапс ситуации за да фатат пет минути на терен, кога нема друго или кога треба алиби. Греота е така да се фрлаат во оган, а на прва да се селектираат потпросечни Алжирци и Летонци. Греота е…
Но, во секое лошо, за среќа, има и по нешто добро. Да не потфрлеа дебело Гедбан и Кугис, можеби никогаш немаше да видиме, барем не на голот на Вардар во ЛШ, колку вреди Марко Кизиќ. Или на последната, каков потенцијал носи Васил Гогов.
Ако одеше сè како што треба, ќе подостареше на клупа и Димитар Димитријоски чекајќи да излезе Дибиров…
Македонската младина, не изгоре во пеколот на „црвено-црната“ агонија. Напротив!
И, ете, во цела мака вчера, ние фанатиците фативме и по некој светол момент. Да не биде сè така црно од „црвено-црниот“ шампион на крајот од годината. Греота е…
3.Бидна Еурофарм Пелистер, аирлија
Греота е и ракометна Битола да има тим во Лига на шампиони, а да нема публика. Па бидна долгоочекуваната реализација на битолската платформа и „спојката“ на финансиски моќниот Еурофарм Работник со навивачки помоќниот Пелистер кој го има градот и традицијата на своја страна, но во последниве години хронично нема ни пари, ни резултати како оние некогаш.
За едни е фузија за други не е. За едни чини дресот, за други е многу син, а малку зелен. Само на рабовите…За едни името треба да биде обратно, ако веќе се споиле, за други се си е потамам.
За оние потврдокорните, договорот е уште една „ујдурма“. За оние пак, што гледаат малку поотворено на работите во градот под Пелистер, договорот е полн погодок што ќе ја вивне Битола на европската ракометна мапа. Вистината е обично, некаде на средина, а времето праведен судија.
Како и да е „фармацевтите“ во една недела го сменија тренерот, се споија со Пелистер и победнички ја завршија дебитантската сезона во Лигата на шампионите. Резултатот можеби беше небитен и за едните и за другите, ама во архива ќе си стои дека во Битола паднала и шпанска Бидасоа Ирун. А, ќе му стои таа победа во ЛШ и во си-ви-то на Божидар Мојсов како една од оние куриозитетни тренерски ситуации што се паметат со години. Нешто како онаа легендарната кога Столе Петрушевски со Вардар го победи Кил.
Греота е што Стевче Алушовски не го дочека победничкиот финиш на клупата, кога неговите играчи ги погодуваа оние што претходно лесно ги промашуваа, бидејќи на крај на денот, Еурофарм Работник имаше солидно дебитантско издание во ЛШ што во голем дел е и негова заслуга. Ама, таква е тренерската судбина, посебно овде на „балкански“ терен каде што стално нешто (некој) тресе и дрма.
]]>
Од „десетката“ никако да се спасиме
1. Драма со среќен крај, за промена
Ако по ништо друго, дебитантската сезона на Еурофарм Работник во Лигата на шампионите, сигурно ќе биде запаметена по драматичните завршници со оној плус-минус еден гол. Дури шест од осумте одиграни натпревари во групната фаза од ЛШ, битолскиот тим ги заврши со минимална гол разлика и редовно, со глатко прво полувреме, стани-падни второ, доза на неизвесност и драма на крај. Овој пат, за промена, со среќен крај за битолчани. Голот со сирената и победата над Савехоф дојдоа во вистински момент, да и стават крај на лошата серија по онаа тешка десетка во Лисабон.
Сè е добро кога добро ќе се заврши… – ќе рече Стевче Алушовски, симнувајќи голем товар од грбот кој посебно натежна на последните две гостувања.
Еурофарм Работник има две победи наспроти шесте порази и одамна загубени шанси за продолжен престој во елитата по завршувањето на групната фаза. Но, ако е за утеха чисто за споредба, битолскиот тим во ЛШ има помалку примени голови и подобра гол разлика од актуелниот европски шампион. „Фармацевтите“ се на -14 со 233 примени погодоци , а вардарци по првите осум натпревари во ЛШ се на -17 со 252 гола во мрежата. Не е некој кој знае каков клучен податок, ама во секој случај е еден интересен показател дека во одбраната Работник завршил подобра работа од Вардар.
2.Без десетка не нè бидува!
Како и да е, во последните два викенди во ЛШ, без десетка не нè бидува. Двоцифрената негатива минатата седмица ги мачеше битолчани, а потоа се сврте кај вардарци. И тоа, ни помалку – ни повеќе, во мечот на колото на гости кај Киелце. Само една недела по прославата на оној бод-планина против полскиот тим, дојде поразот кој не враќа во реалноста. Импровизацијата еднаш можеби може да го збуни и Талант и да го начека противникот уморен од летот. Втор пат тешко може да помине прелет на крилата на бек или очајно префорсирани „7 на 6“.
Факт е дека Вардар сезонава игра преполовен од повреди, но проблем е кога здравите не можат здраво да фатат ритам. А, кога е Вардар во прашање, тогаш, некако по правило тргнуваат и муабетите за платите и за ратите.
Промените на клупата и стратегијата за „стабилизација“ и враќање на „препознатливиот стил на игра“ на европскиот шампион, барем засега има минимален ефект. После 11-ка од Кил, Вардар запиша една победа и едно реми, ама има и една 9-ка во Веспрем и сега 10-ка во Киелце, со минус напред. Со трета најслаба одбрана во ЛШ, со 252 примени гола и просек над 30… А, токму одбраната беше еден од клучните елементи во „препознатливиот стил“ на шампионски Вардар. Враќањето тешко оди…Иако, надежта последна умира.
3.„Металурзи“ во погон
Конечно, се врати и Металург на европска сцена и се бори да фати место и да презими таму горе во групната фаза во ЕХФ Купот. Имаат „металурзи“ и младост и искуство, отпорност на кризни моменти и сигурна рака на клупа.
Дуелот со Горење во Словенија, всушност беше првиот вистински тест за реновираниот Металург. Според играта во поголем дел успешен, според резултатот – за малку. Да го издржеа темпото до крај, ќе имаа сигурна предност за мирен реванш. Вака имаат активен резултат, ама и пет гола негатива што е опасна разлика на вакви двомеч пресметки. Не се недостижни, ама не се ни лесни за достигнување.
Пред Зоран Кастратовиќ и пред Металург стои голем предизвик. Ако во скопскиот реванш одиграат 60 минути како што играа 30 минути во Велење, тогаш целта реално им е на дофат. Ако не, Горење може лесно да им ги изгори европските амбиции.
„Ние уште не сме натпреварувачка екипа. Сакаме да играме ракомет, но мора да победиме ако сакаме во групната фала“, јасно и едноставно им порача новиот кормилар на „металурзи“.
Нема многу филозофија, има максимално голем предизвик.
]]>
И се бореа, иако според поставата беше повеќе борба на Давид против Голијат. Не знам за вас, ама на мене ми е тешко да гледам како тие неколку преостанати здрави играчи играат против физички надмоќни екипи. Само некој што ни „р“ не разбира од ракомет може да каже дека играчите на Вардар не се бореа на овој меч. Јасно е дека се вежбало игра 7 на 6, но тоа воопшто не е едноставно, ниту пак може да биде без грешка. Затоа, и покрај пожртвуваната игра, се правеа грешки кои противникот лесно ги користеше.
Претчуствував дека ќе изгубат, Вардар и кога беше најјак нема победено кај Келце. Прашање беше само гол разликата. На крајот таа беше 10. Но, со оглед на состојбата во Вардар во моментот, а и на несреќниот распоред на утакмици во првиот дел од сезоната, уште пред некое време беше јасно дека гол разликата нема да ни биде решавачка во пласманот во групата. Битни ќе бидат бодовите.
Затоа, со искрена навивачка верба, сега се надеваме дека тимот некако ќе се консолидира да ги одигра совршено следните два натпревари и во идеално сценарио ќе оствари 2 победи. А, после, на пролет, веруваме дека клубот ќе повлече потег кој повторно ќе ја шокира европската ракометна јавност, па со помош на Бога ќе бидеме конкуренти барем да се бориме за Ф4.
Читајќи коментари по социјалните медиуми, гледам луѓе кои се осмелуваат да им упатуваат критики на играчите. Ним може само да им порачам да се откажат од гледање ракомет и Вардар – дечки, ништо не сте разбрале.
Па, Вардар губеше дебело во Келце и кога стана Европски шампион. Па, тие играчи лани можеа мижејќи да бираат од куп понуди каде да отидат и останаа овде, во Македонија! А и да не се тие, сите останати што ќе дојдат ќе даваат 120% од себе, затоа што ова е Вардар, тој не се предава!
Нашите очи како навивачи сега се свртени единствено кон управата на клубот. Ја имате нашата доверба, веруваме дека ќе направите потези што ќе го вратат Вардар таму каде што припаѓа – на врвот!
ПИШУВА А.К.Н.
]]>Поддршката од публиката беше на нивото кое Вардар го заслужува. На самиот почеток беше и дочекот на Карачиќ, сега во дрес со друга боја. Сме ги виделе таквите моменти и претходно, нормално е некој да смени дрес, ама за него – мозокот не може никако да прифати дека не е во нашиот тим. Мислам дека мнозинството навивачи на Вардар го чувствуваат истото.
И тој самиот си призна дека му било тешко да игра вечерта. А и како не би му било, сигурно му одело да ја подаде топката на Столе, на Тимур, на Шишкарев… Се надеваме дека во скоро време ќе се врати каде што припаѓа, најдобро му стои црвено-црната!
Кога сме кај играта, Криштопанс очигледно не можеше да ризикува, а не играше ни Дисингер. И така, без бекови, ние игравме со СИТЕ четири крила во игра – речиси цела утакмица. Изгинаа на теренот. Ми се чини дека нашата „бековска“ линија беше некои 30 сантиметри пониска од нивната, и им парираше. А дали го гледавте Столе? Душа му излезе на двете страни од теренот. Некаде при крајот на натпреварот се гледаше страшен грч на неговото лице и јасно беше дека игра со мака, ама издржа. Токму затоа тој е нашиот (народен) херој!
Е сега, непријатната страна на медалот, нормално дека во такви услови се очекуваат голови на празна мрежа. Не проверив дали Блаж Јанц излезе најдобар стрелец на натпреварoт, ама мислам дека не даде ниту еден гол преку голман. Тоа секогаш создава нервоза на трибините. Публиката се претвора во експерт (не негирам, и јас исто правам). А и предноста што ја создадовме во првото полувреме додека не се адаптираа на тактиката, ја снема, дури и поведоа.
И во таква атмосфера, се „налути“ Гедбане, влезе на терен и развали. Аууу, што убави одбрани извади, мислам дека му беше најдобар меч сезонава, ако не и откако е дел од Вардар.
Сепак, на крајот, со тешки маки се доигруваа последните минути и висеше резултатот до последно. На 12 секунди пред крај имавме нерешено и последен напад. Скубе не погоди. Ај што не погоди, се тешиш бар бод извлековме – кога нивниот голман шутира на наш празен гол и ако погодеше, ќе изгубевме. Спортската среќа беше на наша страна, па заврши без победник.
Искрено, за тој последен напад некако се надевавме дека ќе влезат бековите барем на неколку секунди. Но, едни се сознанијата на клупата, други на трибините. Салата овојпат некако побрзо од обично се испразни, а надвор летаа искри на сите страни, луѓе одат и објаснуваат тактики, стратегии, нервозни.
Откако преспавме, утешени со барем едниот освоен бод, почнаа да се враќаат сликите од натчовечката игра на оние неколку ракометари кои го понесоа товарот на овој тежок меч. Па, какви луѓе се овие играчи што играат во Вардар? Па, каква е таа сила што овој дрес им ја влева, што се претвораат во суперхерои? Секоја чест шампиони! Фала ви за се`!
ПИШУВА А.К.Н.
]]>Планината е скопска, пустината викендов е битолска
1.Крилата на бековите
Во нормална ситуација реми дома е загубен бод. Во „ненормална“ ситуација кога не можеш да составиш ни два бека на терен, тоа е бод како планина! И кога ќе ги нареди човек, сите ситуации, фактори и пехови, ремито на Вардар со Кјелце го заслужи сиот аплауз во „Јане“.
Со се уште заменски тренер, со крила на бекови, а бекови повредени на клупа, со бековска линија во која има само еден бек и просечна висина од 179 сантиметри (Чупиќ 178 – Скубе 179 –Дибиров 180), против Талант и Кјелце во натпревар од Лига на шампиони, крајните 28-28 за Вардар се еднакви на подвиг.
„Од мака, нов стил на игра воведовме во ракометот“ – се пошегуваа навивачите на „црвено-црните“ гледајќи како крилата летаат на бекови.
Во европската ракометна елита тешко поминува импровизација, уште потешко таа носи бодови, освен ако не си ептен среќлија во несреќата. Или…ако си Вардар. Многупати досега вардарци добро испливале во незгодни ситуации, што се вели – добро се истренирани и токму тогаш кликнува оној посебен момент што е веќе заштитен белег на двојниот европски шампион – кога се случува невозможното и секој дава „102 посто“ на терен, а публиката „200“ на трибини.
„Ако фали некој, друг ќе влета да го покрие, тоа е силата на овој Вардар…“ – симпатично, на оној вардарски македонски, се обиде да објасни Иван Чупиќ, како тоа Вардар игра со четири крила.
2. Клучни моменти
Освен што Вардар е веќе навикнат да игра со пеховите, кога Димитар Маневски на клупата има повеќе работа од Кокшаров, Периќ и Писонеро заедно, вреди да се издвојат и неколку посебни моменти што придонесоа Вардар да остане непоразен во овој дуел со Кјелце.
-Тактички перфектно снимена ситуација и искористена максимално рационално. Брза игра и бркотница со Дибиров и Шишкарев беше нешто што најмалку им пасуваше на играчите на Кјелце по дваесетчасовното патешествие до Скопје. Добра проценка за добро отворање на мечот.
– Иако повреден, се очекуваше Криштопанс одвреме навреме да вади ситуација. Наместо тоа, десниот бек остана на клупата, а Вардар нападна на надворешната линија итро, брзо и ниско. Искуството на Чупиќ и на Дибиров помогна, а додека Талант ја престројуваше четата, Скубе ги помина.
– Дека од голман се добива и од голман се губи натпревар, во ракометот не е ништо ново. Калифа Гебдан реши во вистински момент да се искупи за сите „свирнати“ голови во изминатите шест кола и „го изеде“ Волф на другата страна. Да гледаш и да не веруваш!
– Публиката уште еднаш на Вардар му даде крила (тоа се плус 4 од сите страни, на оние 4 на терен). А, со оној посебен гест со кој го поздрави Игор Карачиќ, несвесно му стави „олово на нозете“ на својот миленик, сега за прв пат во Скопје во противнички дрес. Тешко дека некој може да остане рамнодушен на таков спортски момент. Не остана ни Игор Карачиќ.
– Фактор Столе во играта и во тимскиот дух на Вардар е видливо присутен откако се врати капитенот на терен. Она што нишка што недостасуваше во играта на Вардар додека Стоилов го лечеше коленото, сега е добро стегната.
Факт е дека сето ова носи еден голем плус на страната на шампионот во сезоната со големи предизвици. Но, реално, факт е и дека за големи резултати во ЛШ, на Вардар покрај целата магија му треба и квалитетна „дополна“ во составот. Само импровизација не е доволна, колку и да е таа извежбана до перфекција, како оваа „црвено-црната“.
3. Десетка за Работник, педесетка за Пелистер
„Црната дупка“ во Еурофарм Работник, на гостувањето против Спортинг во Лисабон, за „фармацевтите“ резултатски стана „јама“. Ако на почетокот на сезоната избраниците на Стевче Алушовски на неискуство остануваа без бод само за еден гол, во последните три кола, падот добива многу позагрижувачки размери и во играта и во резултатот.
Што е за право, и во Еурофарм Работник си имаат маки со повреди, ама -10 од Спортинг сепак, е малку многу дури и за дебитантот во ЛШ. Посебно во меч во кој има два клучни фактори во позитива – сигурен голман (Митревски 12 одбрани) и ефикасни бекови (Јотиќ 8, Остроушко 7 гола).
Од друга страна, зад двоцифрената негатива на „фармацевтите“ на овој меч стои и двоцифрена бројка на технички грешки и полни раце работа за Стевче Алушовски да ги поправи „фелерите“ во тимот пред да биде предоцна.
Ракометна Битола викендов немаше среќа во Европа ни со женската екипа на Пелистер, дебело поразена и експресно елиминирана од Заjечар во Челинџ купот.
Во по ранг најслабото натпреварување, пелистерки двата меча ги играа на теренот на противникот (од оние колку да поминеме на редот?!) и за два дена два пати стигнаа до неславна 50-ка. На првиот меч со Заjечар примија 50 гола и загубија со 30 разлика! На вториот примија 44 и на крај уште еднаш ја прескокнаа 50-ката, завршувајќи со вкупно 51 гол негатива во двата меча.
За потсетување, ова е втора ваква 50-ка за македонскиот женски ракомет сезонава по оние -59 на ЖРК Металург во блиц настапот во ЕХФ Купот.
Ако е за вака, поарно ич да не одиме во Европа!
Главен во тимот на Вардар дента беше Калараш. Реши тој да биде мотиваторот кој ќе ја подгрее атмосферата во тимот, но и на трибините. Им честиташе на колегите за добрите акции, ја бодреше публиката, се бореше на теренот, па дури и премногу, што во еден момент судијата се мислеше дали да му покаже жолт картон. Е тоа беше сцена како од Кунг фу панда, тој со раката покажува кон џебот на судијата „Стој“, „Во ред е, не го вади картонот“…. И така неколку секунди кои личеа на паузиран филм. Навистина успеа да не` расположи во првиот дел од мечот. Резултатот беше неизвесен, но во наша полза, па во недостиг на кафе, релаксирано следевме. Конечно на теренот се врати Столе, духот на нашиот шампион. Навистина се чувствува промена во расположението и играта со него на терен. Почна да се зголемува водството и навивачите некако се опуштија дека ова е нашиот тим, кој се врати по двата тешки порази. И тука сите како да се разбудија… па зошто сме ние овде? Почна да се пее „Тебе те сакаме, тебе те бодриме…“ и тоа стануваше поинтензивно и поинтензивно, погласно и погласно… Како сите да влегоа во транс. Салата не беше полна, но звучеше како да е двојно поголема. Ова траело некои 7 минути без престан… Нешто што мислам дека го немам доживеано до сега. На крајот бевме наградени со убав цепелин од Чупиќ и Столе.
Голманите немаа свој ден и навистина овој период никој не би сакал да е во нивна кожа. Но, прилика да блесне имаше малиот Кизиќ. Детето влезе со двојна одбрана во игра. Отпосле дури беше прогласена за одбрана на колото. Ако вака почнува неговата популарност, се надеваме дека допрва ќе има што да покаже. А наше огромно задоволство е што тој е и еден од идните потенцијални носители на одбраната на македонската репрезентација.
Во прилично голема еуфорија и расположение, а и многу голови, завршивме со победа. Надеж дека карактерот на Вардар е тој што ќе повлече за поголеми дострели и оваа сезона.
А наше е да сме тука покрај нив, бидејќи тие играат во голема мера и за нас. Мислата која остана по оваа утакмица е: Е вака се навива!
ПИШУВА А.К.Н.
]]>